1. طب سنتي ایرانی(طب ایرانی): « طب سنتي ايران سامانه و مكتبي است كامل، شامل روشهاي تشخيصي، سبب شناسي و درمان با تكيه بر تفاوتهاي بين فردي (مزاج) در زمينه حفظ سلامت و درمان بيماريها، متكي بر پشتوانه علمي و تجربي چند هزار ساله ايرانيان و ملل ديگر، برخوردار از توجه به جنبه هاي اخلاقي و تربيتي و آموزه هاي اسلامي كه به كوشش حكيمان بزرگ دوره تمدن اسلامي، بازنگاري و تدوين يافته و به نقطه كمال نسبي خود رسيده است.»
از ويژگيهاي اين مكتب: كل نگري، اعتقاد به هويت روحاني، جسماني، رواني و اجتماعي براي انسان، توجه به كيفيات فاعله و منفعله و اخلاط اربعه، تأكيد بر پيشگيري از بيماريها با اصلاح سبك زندگي، تقويت جنبههاي معنوي، فراهم كردن زمينه و شرايط مطلوب براي فعاليت سامانه دروني موسوم به قوه مدبره يا طبيعت و نيز تقدم درمانهاي غذائي و طبيعي بر درمانهاي داروئي و تقدم داروهاي مفرد بر داروهاي مركب و بالاخره درمانهاي غيرتهاجمي بر درمانهاي تهاجمي است.
2. طب مکمل: به سایر شعب و مکاتب طبی بهجز طب رایج (طب آلوپاتیک یا طب نوین) و طب ایرانی اطلاق میگردد که در حال حاضر در کشور، طب سوزنی و هومیوپاتی از آنجملهاند.